Give us a kiss of toch liever I think he got the point. Dat is de vraag! Jamesbond.nl heeft de stemmen geteld en de resultaten liggen klaar! Waarom moesten de volgende films wel of juist niet zo laag/hoog eindigen. Veel leesplezier komende feestdagen met de resultaten van de #JamesBondTOP2018!
De 10e plaats, For Your Eyes Only, 1981 (10th place)
Het moet voor de Bond producers toch een steeds lastigere klus worden om gedurende de hele cyclus met een frisse, min of meer originele Bond-film op de proppen te komen. Voor de huidige Bond-producers Barbara Broccoli & Michael G. Wilson is het al lastig gebleken om creatief te blijven en ook al die creatieve neuzen één kant op te krijgen.
“Cubby” Broccoli zat na Moonraker (1979) met dezelfde vragen. Na deze sci-fi-achtige film, die toch ook gebouwd werd op de inspiraties van de laten jaren ’70 (Star Wars), moest James Bond weer veilig landen op aarde. En dat nam EON Productions ook letterlijk. Het korte Fleming-verhaal Risico werd als leidraad genomen en daaromheen bouwden Michael Wilson en scenarioschrijver Richard Maibaum een aantrekkelijk, realistisch Koude Oorlog-verhaal. Bond moest deze keer geen dodelijke chemische gifaanval vanuit de ruimte voorkomen, maar moest het geallieerde A.T.A.C.-besturingssysteem (bekt net zo lekker als het echte A.W.A.C.S.-systeem) voor onderzeeërs in handen krijgen.
Sir Roger Moore voelde zich aanvankelijk niet erg op z’n gemak bij enkele keuzes van de gepromoveerde regisseur John Glen. En tóch wist Glen onder zijn leiding Roger Moore wat meer ‘mens’ te maken en wat minder een übergladde charmeur. De film wist weliswaar niet te tippen aan het tot dan toe hoogste wereldwijde box office resultaat voor een Bond-film. For Your Eyes Only bracht namelijk minder dan $200 miljoen op. Maar de film boerde nog steeds erg goed voor EON Productions Ltd.
De 9e plaats, Thunderball, 1965 (9th place)
Na het daverende succes van Goldfinger (1964) moest de volgende Bond film nog grootser worden. “Here comes the biggest Bond of all,” schreeuwden de filmtrailers en –posters in 1965. En grootser dan haar voorgangers was Thunderball zeker. Het zette voor de Bond-filmreeks een record aan bezoekersaantallen neer. Een record dat pas na 45 jaar – in 2012 met Skyfall – zou worden verbroken.
Thunderball is mijn persoonlijke favoriet. Het was de allereerste Bond film die ik als tienjarig jongentje zag. En ik kan na al die jaren nog steeds enorm genieten van dit onderwaterspektakel. Connery is volledig op zijn gemak in de rol van 007, we zien SPECTRE met Blofeld en Largo in volle duivelse glorie. Claudine Auger zet met Domino een prachtige Bond girl neer en Luciana Paluzzi weet dat als femme fatale Fiona zelfs nog te overtreffen. De muziek is spot-on, de locaties prachtig en de humor (de Fiona badkamer scene is een juweeltje) precies zoals deze in een Bond film hoort te zijn.
Ja, ik ben lyrisch over Thunderball. Toch zie ik ook enkele tekortkomingen. Zo zijn niet alle onderwater scenes even geslaagd; sommige van deze scenes halen de vaart té veel uit het verhaal. Maar ruim vijftig jaar na dato is Thunderball nog steeds een heerlijke film om te zien. Een échte Bond klassieker. Je hoeft maar na de officieuze remake Never Say Never Again (1983) te kijken om te ervaren wat ik daarmee bedoel.
De 8e plaats, SPECTRE, 2015 (8th place)
De meest recente Bond film weet verrassend genoeg een stevige notering in de TOP 10 van ‘Beste’ Bond-films te bemachtigen. Terecht? Mwoah….wat mij betreft niet. Maar “het volk heeft gesproken”! Skyfall (2012) was een groot succes en dus waren de producenten maar wat blij toen regisseur Sam Mendes besloot terug te keren voor de regie van SPECTRE. Hoewel hij zijn stempel wederom op het eindresultaat wist te drukken, waren Mendes en Daniel Craig minder tevreden dan bij Skyfall.
Dat neemt niet weg dat er veel valt te genieten in SPECTRE. De openingsscene is heerlijk opzwepend. Het camerawerk van “onze” Hoyte van Hoytema is gracieus en de sets van Dennis Gassner zijn om van te smullen. Een grotere rol voor Ben “Q” Whisaw werd door iedereen toegejuicht net als de kleine rol voor Monica Belluci.
En na een decennialange afwezigheid was hij weer terug, de schurk der schurken: Franz Oberhauser! Of laten we hem toch maar Ernst Stavro Blofeld noemen. Met een brilante acteur als Christoph Waltz kon de terugkeer van dit iconische karakter niet misgaan. Of toch wel? Bond-fans waren gematigd positief over Waltz’ performance (de acteur zelf was overigens ook niet tevreden) maar waren vooral verbolgen over de keuze om van Blofeld en Bond stiefbroertjes van elkaar te maken…Fleming zou zich omdraaien in zijn graf.
Geef een reactie